سلام میکنم به دوستای گل اریانی...

امیدوارم حال همگی خوب خوب خوب باشه....

مطلب خاصی در مورد آریان نبود جز تاریخ احتمالی کنسرتهای اریان در تهران و سایر نقاط کشور ....که خوب آقای روغنی لطف کردن و در سایت آریان قرار دادن....

و اما....

مطلب امروز در مورد آقای پهلوان هست که فکر کنم دیگه همه می دونین که ایشون عاشق برق بودن در زمان کودکیشون...           

علی پهلوان یکی از بهترین گیتاریستهای حال حاضر ایران و سرپرست گروه آریان در سال ۱۳۵۴ به دنیا امد و تحصیلات خود را در رشته ی مهندسی صنایع به پایان برد.وی از دوران کودکی به موسیقی و خواندن علاقه ی زیادی داست.به طوری که در ۳ سالگی با همان لهجه ی کودکانه آواز می خواند و پدر و مادرش صدای او را ضبط می کردند.که آن نوارها هنوز به یادگار مانده است.علی در ابتدا موسیقی را با آموزش دف اغاز کرد اما از آنجا که دف او پاره شد. ذیگر سراغ آن نرفت و به گیتار روی آورد!!

سوم دبیرستان بود که نواختن گیتار را زیر نظر استاد فرجی به طور حرفه ای آموخت چنان در نواختن این ساز به مهارت رسید که ۲ سال پس از فراگیری گیتار تدریس می کرد.((استعداد داشتن از همون بچه گیشون))

ما از او خواستیم که جالبترین خاطره ی ذوران کودکی خود را برای ما بگوید و او گفت:

((یکی از شیطانی های بسیار جالب و خطرناکی که در دوران کودکی داشتم این بود که به برق دست می زدم!!!!تا جایی که فامیلها مجبور شده بودند روی پریزهای برق منازل خود محافظ بگذارند.تا من سیم یا سیخی را توی پریز فرو نکنم و برق مرا نگیرد.

۱ روز که به خانه ی مادربزرگم رفته بودم در زمان بازگشت مادرم متوجه شد که جیبهای من باد کرده. توی جیبم دست کرد و دید من تمام محافظ های پریز را در آورده و توی جیبم گذاشته ام(((ببین عشق چیکار میکنه؟؟؟!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!)))

پرسید: چرا این کارو کردی ؟؟؟؟!!!!!گفتم: برای اینکه بعد راحت بتونم بازی کنم و دست به پریز بزنم!!!!!!!!!!!(بابا ااااااااااااااااااااااایول)

البته سرانجام این حکایت کار دستم داد و ۱ روز که سیم لختی را از داخل پریز در می آوردم  برق مرا به شدت پرت کرد و پس از آن اتفاق دیگر جرات نکردم به پریز برق دست بزنم. (خدا رو شکر که اتفتق بدی نیوفتاد...)

فکر کنم این بهترین خاطره ی من از دوران کودکی ام بود.

این عکس هم در زمانی بود که ۳ سال بیشتر نداشتم.....

خوب ............امیدوارم که خوشتون اومده باشه.....

در ضمن این خاطره در عین بامزگی و جالب بودن پیام اخلاقی هم داشت....

شاد و تا بی نهایت آریانی باشید....

غزاله(ن)